Een onzichtbaar muurbloempje, prima ander woord voor Nicole Klip. Het liefst zat ik in een hoekje op de bank, verscholen achter een goed boek. Op een feestje stond ik waar de meeste schaduw was. Stiekem danste ik met iedereen. Onbeweeglijk in mijn hoekje. Mijn emoties waren voor de mensen om mij heen te heftig en intens. Alles wat in mijzelf leefde drukte ik diep weg om zo ruimte te maken voor wat anderen voelden en wisten. Iets wat ik dankzij mijn hoge sensitiviteit haarfijn aanvoelde. Meebewegen met anderen was een makkie. Zij wisten het vast beter, want wie ben ik nu helemaal?Ik zeg nu wel dat dit meebewegen zo makkelijk was, maar het kostte wel bakken met energie; zowel emotioneel als omdat het hard werken was. Toch bleef ik aardig.Ik had de scheiding van de vader van mijn zoon nodig om het contact met mijzelf te herstellen. Dit klinkt heel eenvoudig, maar na 40 jaar jezelf op de achtergrond houden, is dit contactherstel een behoorlijke opgave. Zeker omdat ik tegelijkertijd mijn eigen leven als gescheiden moeder vorm moest zien te geven.Diverse opleidingen en workshops op het gebied van coaching, energetisch en systemisch werk gaven mij vooral een gedegen, nieuwe professionele richting. De belangrijkste persoonlijke les die ik uit alle trainingen haalde, was de complete omarming van mijn sensitiviteit.
