Een ervaring van dichtbij

Dit is iets wat ik van heel dichtbij heb meegemaakt. Voor een goede vriendin was het leven dagelijks een heftige strijd, zowel overdag als ’s nachts. Je kunt met recht zeggen dat ze haar hele volwassen leven geprobeerd heeft oplossingen te vinden. Om het leven wél als leuk te kunnen ervaren, of op zijn minst draagbaar. Dat had al een verschil gemaakt.

Helaas is haar dit niet gelukt. Uiteindelijk waren haar lichaam en geest totaal op. Er was geen hoop en vertrouwen meer om uit te kunnen putten. Soms is de schade gewoon te groot om hersteld te kunnen worden.

Voor de omgeving kan dit moeilijk zijn om te accepteren. Ook bij haar waren er mensen die met voorstellen bleven komen. Wat als je nog één keer in therapie gaat? Wat als je niet meer vecht? Lief en goed bedoeld, maar niet wat ze nodig had. Het voelde voor haar als onbegrip. Alsof ze zelf niet al genoeg gedaan had. Alsof ze niet hard genoeg gewerkt had aan haar situatie.

Wat we vaak vergeten

De dood boven het leven prefereren is iets wat we moeilijk lijken te accepteren. We kijken vaak vanuit ons eigen perspectief, onze eigen waarheid. Maar om écht te begrijpen hoe iets voor de ander is, zou je exact hetzelfde moeten zijn als die ander: met dezelfde genen, ervaringen, fysiologie, mentale staat, cultuur, sociale status, enzovoort. Pas dan zou je kunnen ervaren wat leven voor diegene werkelijk inhoudt.

Aangezien dat nooit mogelijk is, is het meest haalbare er ‘simpelweg’ te zijn voor degene die in nood is. Ruimte creëren om te mogen zijn met alles wat er is. En dat is uiteraard niet altijd makkelijk.

Het euthanasietraject

Mijn vriendin is het traject aangegaan bij Expertisecentrum Euthanasie. Het heeft al met al twee jaar geduurd, met ups-and-downs, maar uiteindelijk heeft de euthanasie plaatsgevonden.

Bijzonder om te ervaren was de rust die ze uitstraalde op de dag dat de euthanasie plaatsvond. We hebben met een groepje dierbaren samen nog gebak gegeten en koffie gedronken. Ze was, in tegenstelling tot anders, rustig. Er was totaal geen twijfel. Het klopte.

Nog iedere dag ben ik dankbaar dat dit centrum bestaat. Dat er goede hulp is in het beëindigen van ondraaglijk leven op een liefdevolle manier. Het zelf je dood mogen bepalen is een groot menselijk goed. Ik ben ervan overtuigd dat als deze organisatie er niet geweest zou zijn, haar levenseinde eenzaam en heftiger was verlopen. Gelukkig is haar dat bespaard gebleven.

Hoe ga jij hiermee om?

Wat als iemand in jouw omgeving de dood als enige optie ziet, hoe zou jij daarmee omgaan? Ik ben benieuwd.

Wil je hierover verder praten of zoek je begeleiding bij dit soort complexe en gevoelige thema’s?

Neem gerust contact op, je hoeft het niet alleen te dragen.

Deze blog is oorspronkelijk gepubliceerd in Therapeut Coach & Counselor, editie 1 (2026).